اسلایدورزشی

سکوت همچنان ادامه دارد؛ کمیته پارالمپیک قرار نیست به افکار عمومی پاسخ بدهد

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ ظاهرا در کمیته ملی پارالمپیک قرار نیست کسی صدای پرسش‌های رسانه‌ها را بشنود! چند روز از انتشار گزارش‌ها و طرح ابهامات درباره هزینه‌های اعزام کاروان ایران به بازی‌های پاراآسیایی ناگویا گذشته، اما همچنان خبری از یک پاسخ روشن، توضیح رسمی یا حتی واکنشی برای روشن شدن افکار عمومی نیست.

پرسش‌ها مشخص‌اند و اتفاقا چندان پیچیده هم نیستند؛ هزینه بلیت‌های هواپیما با چه سازوکاری تعیین و پرداخت شده است؟ چرا مسیر پروازی انتخاب‌شده برای اعزام کاروان، با وجود گزینه‌های دیگر، این‌چنین مورد انتقاد قرار گرفته است؟ رقم اعلام‌شده درباره هزینه بلیت هر نفر، که گفته می‌شود از یک میلیارد تومان فراتر رفته، تا چه اندازه صحت دارد؟ چرا کمیته به جای پاسخ‌گویی و انتشار اسناد، ترجیح داده سکوت کند؟

اما ماجرا فقط به بلیت هواپیما ختم نمی‌شود. یکی از پرسش‌های جدی مطرح‌شده چند روز قبل، به حضور قراخانلو، رئیس اسبق کمیته ملی المپیک، در ناگویا مربوط است. فردی که حضورش در تصاویر منتشرشده از این رقابت‌ها توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد و این سؤال را به وجود آورد که قراخانلو اساسا با چه مسئولیت و ماموریتی راهی ژاپن شده است؟

آیا ایشان ماموریت رسمی داشته است؟ اگر پاسخ مثبت است، این ماموریت چه بوده و چه دستاوردی برای ورزش پارالمپیک ایران داشته است؟ مسئولیت سازمانی او در این سفر چه بوده و هزینه رفت‌وآمد و اقامتش از کدام محل تامین شده است؟

این‌ها پرسش‌های غیرمنصفانه یا تخریبی نیستند. وقتی یک نهاد ورزشی برای اعزام افراد به سفر خارجی از منابع مالی خود هزینه می‌کند، حق طبیعی رسانه‌ها و افکار عمومی است که درباره ضرورت، ماموریت و هزینه این اعزام‌ها سؤال کنند.

نکته قابل تأمل‌تر اینکه حتی درباره حواشی مطرح‌شده(در قالب شایعه پخش شده در فضای مجازی) پیرامون احتمال همراهی مترجم شخصی با قراخانلو نیز توضیح روشنی ارائه نشده است؛ موضوعی که البته هنوز به تایید مستقل نرسیده و دقیقا به همین دلیل نیازمند شفاف‌سازی است.

آقایان در کمیته ملی پارالمپیک! سکوت تا کجا؟

قرار نیست هر پرسش رسانه‌ای را حمل بر تخریب یا مخالفت با مجموعه ورزش پارالمپیک بدانید. اتفاقا پارالمپیک و ورزشکاران این حوزه بیش از هر بخش دیگری شایسته مدیریت شفاف، پاسخ‌گو و مسئولیت‌پذیر هستند.

ورزشکارانی که سال‌ها برای رسیدن به سکوهای قهرمانی تلاش می‌کنند، خانواده‌هایی که با هزاران امید عملکرد کاروان را دنبال می‌کنند و جامعه‌ای که هزینه‌های ورزش را از منابع عمومی تامین می‌کنند، حق دارند بدانند پشت صحنه اعزام‌ها چه گذشته است.

رتبه ششم کاروان ایران با ۱۰۲ مدال در ناگویا نیز به معنای آن نیست که باید پرونده عملکرد مدیریتی و هزینه‌های این سفر بسته شود. اتفاقا پس از پایان رقابت‌ها، زمان بررسی دقیق عملکرد، تصمیمات اجرایی و نحوه هزینه‌کرد منابع است.

کمیته ملی پارالمپیک باید بداند که با سکوت نمی‌توان پرسش‌ها را از بین برد. هرچه زمان بیشتری از انتشار این ابهامات بگذرد و پاسخی ارائه نشود، مطالبه شفافیت جدی‌تر خواهد شد.

انتظار زیادی نیست اگر از مسئولان کمیته بخواهیم فهرست کامل افراد اعزامی، سمت و مأموریت هر یک، هزینه بلیت و اقامت، جزئیات قراردادهای سفر و گزارش عملکرد ماموریت‌های خارج از وظایف معمول کاروان را منتشر کنند.

مسئله، شخص قراخانلو یا یک فرد دیگر نیست؛ مسئله، حق مردم برای دانستن نحوه هزینه‌کرد منابع و ضرورت پاسخ‌گویی مدیرانی است که مسئولیت اداره این مجموعه را بر عهده دارند.

اگر همه تصمیمات بر اساس ضوابط، ضرورت‌های اجرایی و منافع ورزش پارالمپیک گرفته شده، چه دلیلی برای این همه سکوت وجود دارد؟

کمیته ملی پارالمپیک باید پاسخ بدهد؛ نه فردا، نه در آینده‌ای نامعلوم، بلکه اکنون. چراکه سکوت در برابر پرسش‌های روشن، راه‌حل ابهامات نیست.

۲۵۱ ۲۵۱

نمایش بیشتر
دکمه بازگشت به بالا